Superblij maakt het me als ik met mijn aanwezigheid, tips of suggesties een mede-vrouw weer energie zie krijgen, weer zie stralen.
Het is niet mijn gewoonte informatie over een coach-sessie te delen, maar soms is er zo’n sessie die extra bij me blijft hangen. Die erom vraagt gedeeld te worden. Gisteren was er zo een.
Als een waterval vertelt ze over haar klachten, haar vermoeidheid en frustraties. Op het werk wil het niet meer, ze slaapt onrustig, huilt snel en haar concentratie is belabberd. Ze is boos. Waarop weet ze niet eens precies, maar dat ze baalt van haar eigen gedrag weet ze wel. ‘Ik neem mezelf van alles voor en ik doe het gewoon niet, zo stom. Ik voel me soms net zo’n zombie’.
Terwijl ze doorratelt over haar klachten en de analyse die ze erover heeft, is haar tempo verhoogd tot snelwandelen. Ik merk dat ik het lastig kan bijhouden, voel de behoefte om te vertragen en stop met lopen. Ik voel de parallel met haar urgentie. Ook zij stopt direct en kijkt me vragend aan.
Bomen als spiegel
Een donkere, brede boom vol met bulten — dat is de boom die ze uitkiest als boom van haar klachten, haar frustraties, dat waar ze van af wil.
Ruim vijf meter verderop staat een lichtbruine boom, een van de weinige nog met blad, met een prachtige vertakking bovenin. Die boom staat voor haar symbool voor haar verlangen.
Ik vraag haar afwisselend bij beide bomen te gaan staan. Eromheen te lopen, ze aan te raken, ermee te verbinden en te voelen hoe haar lichaam reageert. Ze doet dit een paar keer en terwijl ze bij de donkere boom staat vraag ik haar wat haar opvalt.
‘Bij deze boom sta ik in de schaduw, terwijl ik bij de andere boom in het licht sta. In de zon.’
Het valt me op dat ze het koud lijkt te krijgen. Op mijn vraag waarom ze bij de donkere boom blijft staan antwoordt ze: ‘Jij vroeg me om bij de boom te gaan staan.’ Wil je hier blijven staan? Nee, dat wil ze niet. Liever staat ze in de warmte van de zon.
En ineens ziet ze het
Ze ziet in wat ze doet, wat ze altijd en overal doet: in de schaduw blijven. Voorbijgaan aan wat zij zelf wil, wat ze nodig heeft. Ook al heeft ze het koud — letterlijk en figuurlijk — overtuigingen, patronen en belemmerende gedachten zorgen ervoor dat ze blijft waar ze is.
De bomen spiegelen het haar. Ze ziet de relatie met haar klachten en snapt dat het de prijs is die ze betaalt voor het niet serieus nemen van de signalen die haar lichaam haar geeft.
Ergens in ons leven hebben we — meestal onbewust — de keuze gemaakt om onze gedachten, overtuigingen en patronen meer serieus te nemen dan de signalen die het lichaam geeft. We zijn experts geworden in interpreteren, analyseren en verklaren: vluchtroutes om weg te blijven van vervelende en pijnlijke emoties.
Aan de ene kant helpt dit je functioneren in lastige situaties. Aan de andere kant: als je er te veel van doet, verlies je de verbinding met je lichaam. Je verliest het vermogen te voelen wat je nodig hebt, te weten wat je wilt en te herkennen waar je grenzen liggen.
Je kunt dit bij jezelf herkennen
Observeer je gedachten eens een tijdje. Luister goed naar de woorden die uit je mond rollen. ‘Hoor’ je jezelf met regelmaat woorden gebruiken als:
- Ja, maar
- Als… dan
- Soms doe ik het wel of niet
- Proberen
- Het is lastig
- Ik wil weten
Dan weet je dat je jezelf misschien in de schaduw hebt gezet. Het zijn woorden die ingegeven kunnen zijn door je hoofd: de diverse ontwikkelde stemmetjes die ervoor zorgen dat je aan de boom van schaduw blijft plakken.
Met welke gedachten, woorden, analyses en gedragspatronen houd jij jezelf vast in de schaduw? Met welke klachten betaal jij de prijs?
Liefs, Heleen